Açıklayamadığım Bir Huzursuzluk

Sabah uyandım, parka gidecektim. Otobüse bindim, otobüste hiç yer yoktu, ayakta gidecektim. Ama bu benim için sıkıntı olmazdı. Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve endişelenmeye başladım. Bir yere oturdum. Düşünürken yanıma minik bir kedi geldi. Bana sanki “Seni anlayabiliyorum.” dermiş gibi bakıyordu. Kediye süt ve mama alıp verdim. Kedi çok acıkmıştı, biraz kafam dağıldı. O kediyi eve aldım. Kediyle sohbet ettik. O artık benim kedimdi. Adını Kahraman koydum çünkü o beni yalnızlıktan ve karanlıktan kurtardı. Kahraman’la artık arkadaş gibiydik; televizyon izledik, birlikte ödev bile yaptık. Kahraman’la tek görüşemediğimiz yer okuldu. Okulda Kahraman’ı çok özlüyordum. Artık içimde huzursuzluk kalmamıştı. Kahraman’la çok mutluyuz ve artık ailemiz beş kişilik. Bütün aktivitelere artık Kahraman da dâhil.