O sabah uyandığımda gökyüzünden kelimelerin yağdığını gördüm, gözlerime inanamadım. Gözlerimi ovuşturdum ve bir daha baktım, gerçekten kelimeler yağıyordu. Her kelimede farklı duygular vardı.
Ne zaman bana kötü hissettiren duygular gökyüzünden düşse beni yaralıyor, ne zaman beni iyi hissettiren duygular gökyüzünden düşse beni iyileştiriyordu. Değişik bir gün olacağını o zaman anlamıştım. Yemeğimi yerken bana kötü hissettiren duygular kelimeler hâlinde gökyüzünden düşünce canımın acıdığını hissettim, bundan kurtulmak istiyordum. Anneme onun da gökyüzünden yağan kelimeleri görüp görmediğini sordum. Annem önce şaşırdı ve ardından “Herhalde senin hayal gücün çok güçlü.” dedi. Bu konuda yalnız olduğumu anladım.
Okulda da canım yandığında ve rahatladığımda değişik sesler çıkardım ve arkadaşlarım bana baktı. Aslında sadece duygularımı aktarmıştım ve bu benim hakkımdı. Ama şu an dünya çapında zorbalık çok yaygın ve kendini özgürce ifade etmek bile çok zor. Günü zor bitirdim.
Yatmadan önce biraz düşündüm. Aslında gerçekte de kendimi kötü hissettiğimde canım yanar, kendimi iyi hissettiğimde rahat, mutlu ve enerjik olurum. Aslında duygularımız da gariptir. Yağmur gibidir. Bunu aktarmak hakkımızdır.