Bir gün uyandım ve anneme “Nasılsın?” diye sordum. Annem, “Öfkeliyim.” dedi. Sonra babama sordum, o da “Çok mutsuzum.” diye cevap verdi.
Dışarı çıktığımda ise herkesin sadece tek bir duyguyu hissettiğini fark ettim. “Peki ya diğer duygular?” diye kendi kendime sordum. Aklıma tek bir yer geldi: Duygular Mağarası.
Mağaraya gittiğimde büyük bir dev gördüm. Devin tüm duyguları üzerinde tuttuğunu fark ettim. Ona, “Duygular neden sende?” diye sordum. Dev, “Eğer verirsem bana bir şey kalmaz.” dedi.
Ben de “Tüm kasabanın kaderi sana bağlı. Bunu paylaşırsan herkes mutlu olur.” dedim. Dev beni dinledi ve duyguları bana verdi.
Sonra ben de duyguları kasabadaki herkese paylaştırdım. Herkesin duyguları geri geldi, kasaba düzeldi ve insanlar mutlu oldu. Hatta bir evin duygusunu paylaştığımda, oradaki aile artık çok mutluydu.