Bir günlüğüne zamanı durdurabilseydim, sabah alarm hiç çalmazdı ve okula gitmek zorunda kalmazdım. Herkes donar kalırdı ama ben istediğim gibi hareket edebilirdim. Annem kahvesini içerken donmuş olur, babam telefona bakarken kafasını kaşır ama hiçbir yere gidemezdi. İlk iş mutfağa gidip çikolataları, şekerleri ve jelibonları toplardım. Ekrem’i de çağırır, çikolataları gizlice paylaşırdık.
Sonra dışarı çıkardım. Arabalar durduğu için sokağı yarış pistine çevirirdik.Ekrem kaykayını çıkarır, ben topumu sürerdim. Parkta salıncağa binmek için sıra beklemeye gerek yoktu, istediğimiz kadar uçardık. Sonra eve gelip çikolatayla kek karıştırır, biraz şeker krizi geçirip birbirimizle şeker savaşı yapardık. Ödevlerimizi bile yapardık çünkü zaman durmuş olur ve hiç acelemiz olmaz.
Zaman tekrar başladığında herkes hiçbir şey olmamış gibi devam ederdi ama biz çikolata yüzünden hâlâ gülmekten yerlere yuvarlanıyor olurduk. Keşke zaman bazen gerçekten dursa, özellikle çikolata zamanı.