Ben, mor kep. O gün başındaydım ve heyecanımı saklayamıyordum. İlkokuldan mezun oluyordu. Tören için sınıflar A, B, C, D diye ayrılmıştı; herkes kendi yerine oturmuştu. Sessizlik vardı ama etrafta küçük küçük fısıltılar, gülümsemeler ve bazı alkışlar duyuluyordu. Derken ismi çağrıldı… Bu sefer yalnız değildi, altı yedi arkadaşıyla birlikte sahneye doğru yürüdü. Adımlarını izlerken ben de biraz sallanıyordum, mutluluk ve heyecan birbirine karışmıştı.
Sahneye çıkınca öğretmeniyle birlikte fotoğraf çektirdi. Yüzü parlıyordu, gözleri ışıldıyordu. Arkadaşlarıyla birbirlerine bakışmaları, gülüşmeleri ve alkışlar… Hepsi bu anı daha özel kılıyordu. Ben, mor kep, onun en değerli anısını saklayan bir dost oldum. Şimdi bana baktığında o günü; sahneye çıkışını, öğretmeniyle fotoğrafını ve arkadaşlarıyla paylaştığı mutluluğu hatırlıyor.
O gün çok güzeldi; biraz heyecanlı, biraz gururlu ama kesinlikle unutulmazdı. Ben, onun ilkokuldan mezun olduğu o günü hep yanında taşıyan mor kepim ve her baktığında ona o günü tekrar yaşatıyorum.