Sabahları her zaman aynı duygularla uyanmıyorum. Bazen daha mutlu uyanıyorum. Annem bizi “Haydi çocuklar, sabah oldu, kalkma zamanı canlar.” diyerek uyandırır. Annemin yumuşak sesiyle güne uyanmak çok güzeldir. Yatağımdan kalkamadığımda annem tekrar gelir ve bu sefer sesi pek de hoş gelmeyebilir. Kahvaltıdan sonra abimle banyoya gidip dişlerimizi fırçalamaya başlarız. Dişlerimizi fırçalarken en sevdiğimiz şarkıları söyleriz.
Evden genellikle koşturarak çıkarız. Dün asansöre bindiğimizde, içeride suratı asık alt komşumuzla karşılaştık. O kadar asık suratlıydı ki onu görseniz bir heykel gördüğünüzü sanırdınız. Alelacele hazırlanırken açık bıraktığımız çanta için bizi uyarırken o hoş olmayan sesiyle “Hey, çantanız açık, farkında değil misiniz? Dikkat etmelisiniz. Ya içinden önemli bir şeyiniz düşerse ne olacak?” dedi. Acaba ses tonunun ne kadar rahatsız edici olduğunun farkında mıydı? Söyledikleri bizi rahatsız etmedi ama neden bu kadar kabaydı? Böyle olmak zorunda mıydı?
Güzel uyandığımız bir günde duyduğumuz güzel olmayan konuşma biçimleri ve sözler bizi olumsuz etkileyip moralimizi bozabilir. Ya da yorucu bir günün ardından gelen sabah, motivasyonumuz ve enerjimiz düşük olabilir ancak böyle zamanlarda duyulan güzel bir ses ya da söylenen güzel bir söz, günümüzü aydınlatabilir.
Sözlerimize dikkat edelim lütfen. Güzel şeyler söyleyelim. Birbirimize sözlerimizle iyi gelelim.