Hava beklediğimden çok daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde sebebini anlayamadığım bir huzursuzluk vardı. Tam o sırada bir otobüs geldi. Tereddüt etsem de otobüse bindim. İçeri girdiğimde otobüsün bomboş olduğunu fark ettim. Bu durum beni biraz korkuttu ama yine de kötü bir şey olmayacağını hissediyordum.
Yerime oturup kahvemi aldım ve ders çalışmaya başladım. Bir süre sonra otobüste şoförün olmadığını fark ettim. Kısa bir panik yaşasam da bu huzursuzluğun yersiz olduğunu düşündüm ve sakinleşmeye çalıştım. Ders çalışmaya devam ettim, ardından biraz film izledim. Zaman geçtikçe yolculuk bana keyifli gelmeye başladı.
Bir süre sonra kitap okumak istedim. Kitabı açtığımda sayfaların bomboş olduğunu gördüm. Şaşkınlıkla etrafa baktığımda otobüsün içinde bir sayaç olduğunu fark ettim. Sayaç geri doğru sayıyordu ve bu durum merakımı artırdı.
Sayaç sıfıra ulaştığında otobüsün camından dışarı baktım. Az önceki karanlık tamamen kaybolmuştu. Yerini ağaçlar, rengârenk çiçekler ve uçuşan böceklerle dolu bir manzara almıştı. O an tüm korkum yok oldu. Bu yolculuğun beni huzura götüren, özel bir yolculuk olduğunu anladım.