Otobüsten indiğimde hava, beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi. Ayak sesleri duydum ama arkama döndüğümde kimse yoktu. Eve çok az kalmıştı, adımlarımı hızlandırarak eve yöneldim. Çantamda anahtarı aradım fakat koyduğum yerde değildi. Tekrar ayak sesleri duydum, etrafa baktım ama yine kimseyi göremedim. Anahtarı bulamayınca üst komşum olan teyzemi hatırladım; yedek anahtar bende değil, ondadır diye düşündüm. Kapısını çaldım, yedek anahtarı aldım ve eve girdim. İçeri girer girmez anahtarımı yemek masasının üzerinde gördüm. Oysa anahtarı çantama koyduğuma emindim. Tekrar teyzemin kapısını çalıp anahtarı geri verdim. Eve dönüp kendime yiyecek bir şeyler hazırladım, ardından koltuğa uzanıp kitabımı okumaya başladım.
Bir anda elektrikler kesildi. Sadece benim dairemin elektriği yoktu. Sigortaların attığını düşündüm, gidip kontrol ettim ama sigorta da atmamıştı. Elektriğin gelmesini bir süre bekledim ancak gelmeyince uyumaya karar verdim. Yatağa girdim fakat içimdeki huzursuzluk geçmedi. Uzun süre uyuyamadım. Sabaha karşı en sonunda uykuya yenik düşmüşüm. Sabah uyandığımda elektrik hâlâ yoktu. Haftalardır tatildeydim. Evde yiyecek bir şey olmadığı için kahvaltı yapabileceğim bir yere gitmeye karar verdim. Saat dokuzdu. Gittiğim yer normalde saat sekizde açılıyordu ama kapalıydı. Açılmamış olmasını çok garipsemedim fakat içeriden sesler geliyordu. İçeri baktığımda kimsenin olmadığını gördüm. Ne oluyordu? Korkup tekrar eve döndüm.
Bu kez mutfaktan garip sesler geliyordu. Mutfağa baktım, cam kapalı olmasına rağmen perde hareket ediyordu. Artık iyice korkmuştum.
Yaşadıklarım bana o kadar garip gelmişti ki bunun bir rüya olduğunu düşündüm. Kendimi uyandırmaya çalıştım ve yanılmadığımı fark ettim: Bunların hepsi gerçekten bir rüyaydı.