Karanlık Bir Gün

Sabah okuldan sonra eve gitmek için otobüse bindim. Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve korkmaya başladım. Hemen telefonumun fenerini açıp eve doğru yürümeye başladım. O sırada annem aradı ve eve erken gelmemi  çünkü havanın iyice kararıp hiçbir yerin görülmeyeceğini söyledi. Artık daha çok korkuyordum. Ağlayarak ve koşarak hızlıca eve gittim. Annem hemen bana sarıldı, beni sakinleştirdi ve şöyle dedi: “Bu sadece kapalı ve karanlık bir hava, bazen böyle şeyler olabilir.” Hemen sakinleştim ve evin tüm ışıklarını açtım ki dışarının karanlığı bizi etkilemesin. Daha sonra battaniyenin altında güzel bir film izleyip yattım. Sabah okula gitmek için uyandığımda hava hâlâ çok karanlıktı. Kış aylarındaki karanlığa kendimi alıştırmalıyım. Korkumu ve huzursuzluğumu yenmeliyim. Bir süre sonra bu duyguların geçeceğini, kendime güvenmem gerektiğini ve her karanlığın sonunda aydınlık olduğunu düşündüm.