O gün gökyüzüne baktığımda bulutlar her zamankinden farklıydı. Hava kapalıydı ama yağmur yerine kelimeler düşüyordu. İlk başta ne olduğunu anlayamadım, şaşırdım ve etrafıma bakındım. Sonra bunun sıradan bir yağmur olmadığını fark ettim. Sokakta yürürken “umut”, “sevgi” ve “sabır” gibi kelimeler omzuma düşüyordu. Bu kelimeler bana değdikçe içim ısınıyor, kalbimde hafif bir rahatlama hissediyordum. Sanki biri beni uzaktan izliyor ve anlıyordu.
Ama her kelime iyi değildi. Bazıları çok ağırdı. “Pişmanlık”, “korku” ve “yalnızlık” kelimeleri yere düştüğünde sert bir ses çıkarıyordu. O kelimeler ayağıma değdiğinde canım acıyordu. Adımlarım yavaşladı, yürümek zorlaştı ama durmak istemedim. Çünkü ilerledikçe iyi kelimelerle de karşılaşıyordum ve onlar bana güç veriyordu.
Bir bankta oturup kelimelerin yağışını izledim. İnsanlar kelimelerden şemsiye yapmıştı. Kimisi kötü kelimelerden kaçıyor, kimisi iyi olanları toplayıp saklıyordu. Ben şemsiye açmadım. Çünkü her kelimenin bana bir şey öğrettiğini düşündüm. Can yakan kelimelerin bile insanı büyüttüğünü fark ettim.
Bir süre sonra yağmur hafifledi. Yerde biriken kelimelere baktım ve hayatım boyunca duyduğum, söylediğim kelimeleri hatırladım. Bazılarını geri almak istedim. O gün anladım ki kelimeler gerçekten yağmur gibidir. Doğru zamanda ve doğru şekilde düşerse iyileştirir, yanlış olursa yaralar. Eve dönerken üzerimde kelimeler vardı ama artık daha dikkatliydim. Çünkü tek bir kelimenin bile bir insanın gününü, hatta hayatını değiştirebileceğini gördüm.