Aklımızın Bize Oyunları

Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve biraz korktuğumu hissettim.
Karanlık sokakta eve doğru yürümeye başladım. Sokak çok sessizdi, hafiften yağmur da çiselemeye başlamıştı. Adımlarımı hızlandırdım. Arkamdan gelen takırtıyla irkildim. Arkama bakmaya korkuyordum ama bir taraftan da merak ediyordum. Korkuma yenilip eve doğru koşmaya başladım. Kapıya geldiğimde soluk soluğa kalmıştım. Annem pencereden eve doğru koştuğumu görüp hemen kapıyı açmıştı. Bana ne olduğunu sorduğunda ona olanları anlattım, birlikte sokağa dönüp baktığımızda ağzında bir dal parçası taşıyan yavru bir köpekle karşılaştık. Sanırım sadece benimle oynamak için beni takip ediyordu.
Bu duruma çok güldük, çünkü gerçekten de korkulacak bir şey yoktu ama bazen aklımız bize küçük oyunlar oynayabiliyordu.