Bir kış sabahı uyandım ve nedense çok mutluydum. Anneme sordum, o da çok mutluydu.
Bana, “Bugün herkes bir duygu olabilir.” dedi.
Koşarak okula gittim. Okula vardığımda herkes farklı bir duygu olmuştu. Bir arkadaşım çok neşeliydi, bir diğeri çok sinirliydi. Yürürken bir anda yere düştüm, canım çok yandı ama ağlamadım. Çünkü mutluydum. Üzgün olmak hiç istemezdim. Sınıftaki bir çocuk kızgındı ve bütün gün her şeye bağırdı.
Okul bitti. Tam eve dönerken çok tuhaf bir şey oldu. Birden üzgün hissetmeye başladım. Ne olduğunu anlamadım. Ne kadar uğraşsam da tekrar mutlu olamadım ve günün kalanını üzgün geçirdim.
Akşam tam yatağa yatacakken arkadaşlarım beni aradı. Çok telaşlılardı. Parkta gezerken bir arkadaşımız kaybolmuştu. Hemen yanlarına gittim ve birlikte aramaya başladık. Bir süre sonra onu bulduk ama sadece gülüyordu. Ona ne olduğunu sorduk. Meğer bizi saklambaç oynuyor sanmış ve saklanmış.
Ertesi sabah uyandığımda kendimi çok farklı hissediyordum. Duygularımı kontrol edebiliyordum. Hemen anneme koştum. Annem bunun sadece bir günlük bir oyun olduğunu ve artık bittiğini söyledi.