O sabah hava durumuna bakmıştım, hava her zamanki gibi yağmurluydu. Yaşadığım yerde çok yağmur yağdığı için şemsiye artık kimsenin yanından ayırmadığı bir eşya hâline gelmişti ancak o gün farklıydı. Evimden dışarı çıktığımda başıma düşen su taneciklerini hissetmedim. Çok şaşırmıştım, yağmur yağmayan günler nadir görülürdü. Yağmur yağmadığı için havanın güneşli olduğunu düşünüp güneşi selamlamak ister gibi yukarı baktım fakat gökyüzü bulutlarla kaplıydı. Yağmur yerine, o koyu bulutlardan kelimeler yağıyordu.
Hayatımda gördüğüm en şaşırtıcı şeydi. Bir anda etrafımdaki her şeyi unutup yalnızca gökyüzünden düşen kelimeleri izledim ancak bu keyfim uzun sürmedi; yanımda duran biri hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Ona ne olduğunu sordum. Herkesin üzerine güzel kelimeler yağarken kendisinin üzerine kötü kelimeler yağdığını söyledi.
O kadar çok ağlıyordu ki üzerine yağan kelimelere bakmadan üzülmüştüm fakat kafamı kaldırıp yukarı baktığımda, ona kötü kelimeler değil; aksine hep olumlu kelimelerin yağdığını gördüm. Buna çok şaşırdım. Sonradan fark ettim ki etrafında rüzgârla savrulan kelimeler, insanı yaralayan kelimelermiş; üzerine düşenler değil.
İşte o an anladım ki gökyüzünden kelimelerin yağması aslında garip bir olay değilmiş, insanların çevrelerinden duydukları sözlerin yani kendilerine söylenen kelimelerin etkisini anlatan bir durummuş.