30 Aralık Salı günü, her zamanki gibi okuluma gidiyordum. Okula doğru yürümeye başlamıştım ki bir yerden biri bana seslendi. Arkama baktığımda annemi gördüm; bana telefonumu unuttuğumu söyledi.
Telefonumu almak için geri döndüm. Telefonumu aldıktan sonra yeniden okul yoluna koyuldum. Yürürken annemin beni o kadar uzaktan nasıl gördüğünü düşünmeye başladım ancak bu düşünceyi bir kenara bırakmalıydım çünkü okula geç kalmıştım ve dersim çoktan başlamıştı. Bu yüzden dersime odaklanmam gerekiyordu.
Okul bitince arkadaşlarımla buluşacaktım. Basketbol antrenmanım olduğu için arkadaşlarım benden önce gitmişti. Antrenmanım bitince ben de onların gittiği yere doğru yola çıktım fakat yolu karıştırdım. Hangi taraftan gideceğimi düşünürken yine biri bana seslendi. Bu sefer sesin geldiği yönü anlayamadım. Ses giderek yaklaşıyordu. İyice yaklaştığında, bir binanın yanından bana doğru gelen arkadaşımı gördüm. Beni diğer arkadaşlarımın bulunduğu yere götürdü. Gittiğimiz yol neredeyse iki kilometreydi.
Arkadaşlarımla yemek yedikten sonra herkes evine dağıldı. Eve gittiğimde gün içinde yaşananları düşünmeye başladım. Annemin ve arkadaşımın beni o kadar uzaktan nasıl gördüğünü düşündüm. İşte o zaman anladım ki çevremdeki insanların görme duyusu gelişmişti.