Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve kalbim biraz daha hızlı atmaya başladı. Korktuğumu söyleyemem ama sanki her şey olduğundan daha sessizdi. Uzaktan geçen birkaç arabanın sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu.
Çantamın askısını sıkıca tutup yürümeye başladım. Gündüzleri çok iyi bildiğim sokak, geceleri bana yabancı gelmişti. Evlerin pencereleri karanlıktı, bazı balkonlarda ise soluk ışıklar yanıyordu. Bir anda bir kedinin önümden koşarak geçmesiyle irkildim. Ardından kendime gülerek yoluma devam ettim.
Yürürken düşüncelerim de benimle birlikte ilerliyordu. İnsan yalnız kaldığında, bazen en küçük şeyleri bile büyütebiliyordu ancak birkaç adım sonra bu huzursuzluğun aslında beni daha dikkatli yaptığını fark ettim. Karanlık düşündüğüm kadar korkutucu değildi, sadece farklıydı.
Sonunda evimizin ışıklarını gördüm. O an içim rahatladı. Kapıya yaklaştığımda şunu anladım: Bazen insanı rahatsız eden duygular, aslında cesaret etmeyi öğrenmemizi sağlar. O akşam karanlık sokak bana bunu öğretti.