O gece uyuyamadım. Oyuncaklarıma sarıldım ama yetmemiş gibi şimşekler de çakıyordu. Bir bardak su almak istiyordum, sadece. Saatimin tik tak tik tak demesinden hem korkuyordum hem de bıkmıştım. Annem uyuyordu. Onun odasına sessizce ayaklandım. Ses çıkarmak istemiyordum çünkü annemin mışıl mışıl uyumasına hiç karışamazdım. Annem hep şöyle derdi: “Uyuyan kişiye yılan bile dokunmaz.” Ama bana dokunmuştu. Ayağımı sinirden yere vurdum. Bunu yapmak istememiştim. Bazen insanlar kendi iç güçlerini kontrol edemez.
Annem uyandı. Ona bitmeyen sorular sordum. Bunun cevabını buldum. Dün gece otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve yanıma bir unikorncuk geldi. Onu görünce havalara uçtum. Unikornla oyunlar oynadım, resimler çizdim ve bir sürü şey yaptık. O günden sonra benim yanımda olan, beni eğlendiren, beni güldüren iyi kişilerin yanımda olabileceğine inandım.