Merhaba, ben Zehra. 11 yaşındayım. Hayallerim arasında “iyi piyano çalmak, derslerime düzenli çalışıp sınavlarımda yüksek not almak, voleybolda başarılı olup öğretmenimi ve arkadaşlarımı gururlandırmak ve resim konusunda gelişmek” vardı.
Hayallere dalmıştım ki arkadaşımın sesiyle irkildim. O kadar derin düşünüyordum ki okulda olduğumu unuttum. Teneffüsün bitmesine sadece iki dakika kalmıştı. Yeni ders Türkçeydi. Dolabıma gidip sosyal bilgiler kitabımı yerine koydum ve Türkçe kitabımı çıkarıp masama koydum.
Bugün cuma olduğu için son dersimiz, ödül töreni için konferans salonunda yapılıyordu. Yerimde sessizce oturuyordum; zaten seçilemeyeceğimi düşünüyordum. Ancak tören sırasında kürsüden ismimi duydum. Beni sahneye çağırıyorlardı. Şaşkınlıkla kürsüye çıktım; ne olup bittiğini hâlâ anlamıyordum.
Bir süre sonra müdür yardımcısı elime bir sertifika verdi. Sertifikada “En İyi Blog Ödülüne Layık Görüldünüz” yazıyordu. Çok şaşırdım çünkü blog sertifikası almak hep hayalimdi ve bunu başarmanın imkânsız olduğunu düşünüyordum.
Ertesi gün cumartesi sabahı saat 10’da voleybol kursuma gittim, ardından piyano kursuna katıldım. Bu kurslara hayallerimi gerçekleştirmek için gidiyordum. Düne kadar hayallerimin imkânsız olduğunu düşünüyordum ama aslında hayaller hiçbir zaman imkânsız değildir!
Cuma gününden itibaren umudum yerine gelmişti. O günden sonra piyanoda sınava girip başarı elde ettim, sınavlarımda yüksek not aldım, voleybolda maç sırasında başarılı oldum ve resimlerim sergilendi. O günden sonra her zaman hayal kurmaya başladım.