Bir sabah uyandığımda farklı bir şey hissettim. Odamda kocaman bir çizgi vardı; sanki iki farklı oda gibi. Bir anda kapım çaldı. Gittiğimde karşımdaki eski halim önümde dikilmiş duruyordu.
Eski Arda: Merhaba Arda.
Ben de, tabii birisi merhaba derse sen de merhaba diyeceğin için, “Merhaba” dedim.
Eski halim kapıyı kapattı ve koltuğa oturdu. Sonra ciddi bir sesle:
Eski Arda: Seninle önemli konular hakkında konuşmalıyız. Neden PISA sınavına çalışmadın?
İlk başta PISA deyince anlamadım, ama sonra hatırladım. Bu sınav, 4. sınıfta girdiğim ve oldukça zor bir sınavdı. Yanlış hatırlamıyorsam o sınavdan 54 almıştım. O an utançtan gözlerimi kırpamadım. Eski ben devam etti:
Eski Arda: Neden denemeye çalışmadın? Bu sınavda netlerin çok kötüydü; Türkçede on soruda beş yanlış, matematikte dört yanlış, fen bilimlerinde altı yanlış ve sosyal bilgilerde sekiz yanlışın vardı. Eğer bu sınavlara çalışsaydın, belki de 4. sınıf kabusu gibi geçmezdi.
Buna hak verdiğim için bir şey diyemedim. Sonra eski ben, sakinleşerek ekledi:
Eski Arda: Ama en azından iyi yaptığın şeyler de var. Arkadaşlıkların, öğretmenlerine karşı davranışların ve artık derslere daha çok odaklanman, bana sana teşekkür etmemi sağlıyor.
O an şunu anladım: Bütün geleceğim yaptığım seçimlerle şekillenecek; her şey benim elimde, sadece ben yönetiyorum bunu.
Eski ben son bir uyarı verdi:
Eski Arda: Bir dahaki sefere daha dikkatli olmanı ve derslerine daha çok çalışmanı öneririm.
Ve sonra kayboldu. Daha sonradan yatağımda, sanki hiçbir şey olmamış gibi uyandım. O günden sonra kendime daha çok önem verdim ve kendi geleceğimi yöneteceğimi anladım.