Bir salı günü uyandım ve okul için hazırlandım. Okula gitmek için servise bindim. Serviste, okulumuza Brezilya’dan gelen bir çocuğun Türkçe konuştuğunu duydum. Bir yabancı olmasına rağmen sanki ana dili gibi konuşuyordu. İçimden “Ülkemize gelmeden önce dilimizi öğrenmiştir belki.” dedim.
İngilizce öğretmeni de Türkçe konuşuyordu ancak Bay Smith hiç Türkçe konuşmazdı. Bu nasıl olabilirdi, galiba hâlâ uyku sersemliğim vardı. Türkçe dersinde öğretmen bir konuşmanın videosunu açtı. Videoda, devlet başkanlarının hepsi bir karar verip Türkçenin ana dil olmasına karar vermişlerdi. Bu karar, bizim sınıfımızı çok mutlu etmiş olmalıydı, tüm öğrenciler sevinçle bağırıp çağırdılar.
Teneffüste, yurt dışından gelen bir sürü insanla konuştuk ve herkesin kültürü hakkında bilgi edindik. Artık yabancı dil dersleri yerine dil bilgisi, dil kültürü ve benzeri dersler işlemeye başlamıştık. Bu karar dünyayı değiştirecek bir karardı. Herkes aynı dili konuşursa artık bir şeyleri anlamakta güçlük çekmeyeceğimizi düşündüm ancak bu fikri sevmeyenler de vardı.
Sıradan bir gün uyandım ve bir baktım dışarısı kaos olmuştu; bu karmaşayı, fikri beğenmeyenler başlatmıştı.