Bir sabah uyandığımda her şey çok farklıydı. Herkes aynı dili konuşuyordu; bütün dünya neredeyse tek bir dil konuşuyordu. Bunu nasıl fark ettim? Olay şöyle başladı:
Okula gitmek için yatağımdan kalkıp hemen dişlerimi fırçaladım. Hazırlandıktan sonra annemin yanına gidip “Günaydın” dedim. Ama oda neydi öyle? Türkçe konuşamıyordum! Bir daha denedim ama “Günaydın” demek yerine farklı kelimeler söylüyordum. Sonra anneme baktım; o da yüzüme şaşkınlıkla bakıyordu ve o da Türkçe konuşamıyordu.
Birden annem haberleri açtı ve haberi anlatan kişiler de aynı bizim gibi konuşuyordu.
Okula gittiğimde herkes çok farklı konuşuyordu. Herkes birbirini anlıyor, ama eski dilini özlüyordu. Bu durum çok anlamsız ve biraz da kötüydü. Ama bir güzel yan da vardı: Bütün dünya aynı dili konuşuyordu. Artık Kore gibi başka bir ülkeye gitsem, başka bir dil konuşmakta zorlanmayacaktım.
Eve gittiğimde yemeğimi yedim ve odama gidip bir günlük yazdım. Ama yazıda da durum farklıydı; normal Türkçe yazmaya çalışıyordum ama yazamıyordum. Harflerin şekilleri anlamsızdı ve yazmak çok zordu.
Sonunda uyumaya karar verdim çünkü bu durum beni oldukça yormuştu. Uyumadan önce içimden bir dilek tuttum:
“İnşallah yarın sabah kalktığımda her şey normale döner.”
O sırada uyuyakaldım ve günü böyle bitirdim. Aslında bu olayın hem güzel yanları hem de kötü yanları vardı. Neyse, bir daha böyle olmaması umuduyla günü sonlandırdım.