Uyandım, sıradan bir gün geçirdim, her zamanki gibi sabah okula gittim. O gün arkadaşlarım tuhaf davranıyorlardı, beni kırmışlardı. Kendimi kötü hissettim ama ne olduğunu da anlayamamıştım.Bu durumu öğretmenime anlatmaya karar verdim .Öğretmenimle konuşunca biraz olsun rahatlamıştım. Öğretmenim bana kendimi daha rahat ifade etmem için bir kağıt ve boya kalemleri verdi. Renklere baktım içimden mavi kalemi alıp boyamak geldi. Resmim bitince öğretmenime gösterdim ve mavi rengin “üzgünüm” olduğunu söyledi .Bana bir renk daha seçmelisin dedi. Renklere baktım içimden kırmızı rengi almak geldi.”Kımızı ” sence neyi temsil ediyor olabilir dedi bende sanırım “kızgınlığı” öğretmenim dedim. Öğretmenim benim çok üzüldüğümü arkadaşlarımında neden bana böyle davrandığını anlayamadığım için onlara çok kızgın ve kırgın olduğumu anladı.
İlk teneffüs arkadaşlarımı çağırıp onlarla konuştu.Ben o teneffüs yalnız bahçede biraz dolaştım …Son derse girmiştik arkadaşlarım hatalarını anlamışlardı ,yüzlerindeki ifadeden belli oluyordu .Ders bittiş zili çaldı ,kimseyle konuşmadan hızlıca hazırlanırken arkadaşlarım yanıma geldi ellerinde “pembe” renkli bir kağıt ve üzerinde not vardı…
Notta şöyle yazıyordu “Seni kırdığımız için çok üzgünüz ,seni çok seviyoruz ” yazıyordu , notu okuyunca içimdeki bütün kırgınlık kızgınlık birden geçiverdi .Arkadaşlarıma dönüp gülümsedim ,hepimiz sarıldık …Duygularımızı doğru şekilde ifade edersek her şey yoluna girer.