Bir sabah annem ve babam sarıydı. Anneme ve babama sorduğumda onlar da beni mor gördüklerini söylediler. Okula gittiğimde ise herkes farklı bir renkteydi.
Arkadaşlarıma nasıl ve hangi duyguları hissettiklerini sordum. Sanki renklerine göre duygularını gösteriyor gibiydiler. Mutluyken sarı, üzgünken mavi, şaşkınken mor, heyecanlıyken pembe gibi görünüyorduk. Bu hem değişik hem de eğlenceli bir şeydi.
Parkta bir arkadaşımın mavi renkte ve tek başına olduğunu gördüm. Yanına gittim ve neden yalnız olduğunu, neden mutsuz olduğunu sordum. Bana, “Nedenini bilmiyorum ama kimse benimle arkadaş olmak veya oynamak istemiyor ve ben bu yüzden çok mutsuzum.” dedi.
Ona birlikte oynayabileceğimizi söylediğimde rengi bir anda sarıya döndü. O günden sonra hep beraber oynadık ve genellikle rengimiz hep sarıydı çünkü ikimiz de çok mutluyduk. Bu, benim için hep güzel bir anı olarak kalacak.