Unutmak ve hatırlamak her zaman iyi bir şey değildir. Bazen unuttuğumuz için üzülürüz, bazen de unuttuğumuz için mutlu oluruz. Bu durum iki kavram için de geçerlidir.
Unuttuğumuzda üzüldüğümüz şeyler genellikle bizim için çok önemli olan, asla kaybetmek istemediğimiz anılar ya da bilgilerdir. Buna karşılık unuttuğumuzda mutlu olduğumuz şeyler ise zihnimizi sürekli meşgul eden düşünmekten kendimizi alamadığımız ve bize yük olan durumlardır. Hatırlamak ise unutmanın tam tersidir. Ne kadar garip değil mi? Unutmak ve hatırlamak zıt gibi görünse de aslında birbirini tamamlayan iki kavramdır. Anlam olarak karşıttırlar ama insanın iç dünyasında birbirine bağlıdırlar.
Çoğu insan bu durumu fark etmeden sadece bakıp geçer. Oysa düşünen ve merak eden kişiler bu ince dengeyi anlayabilir. Ben de bazen böyle hissediyorum. Unutmak istemediklerimi unuturum, unutmak istediklerim ise zihnimin bir köşesinde sürekli durur. Özellikle pişman olduğum anılar ya da beni çok üzen, yıkan olaylar aklımdan çıkmaz. Buna karşılık sevdiklerimle geçirdiğim mutlu ve tatlı anılar bazen silikleşir.
Sanırım söylemek istediğim şu: İnsan neyi yapmak isterse beyin bazen tam tersini yapar. Unutmak istediğimizi hatırlatır, hatırlamak istediğimizi ise sessizce geri plana iter. Belki de insan olmanın en karmaşık yönlerinden biri budur.