Eski Türk alfabesi, Türklerin tarih boyunca kullandığı en önemli yazı sistemlerinden biridir. Bu alfabenin en bilinen türü, Orhun ya da Göktürk alfabesi olarak adlandırılır. 8. yüzyılda Orta Asya’da, özellikle Göktürkler döneminde kullanılmıştır.
Bu alfabe sağdan sola doğru yazılır ve 38 harften oluşur. Harflerin çoğu düz ve köşeli çizgilerden meydana gelir. Bunun nedeni, yazıların genellikle taşlara kazınarak yazılmasıdır. Köşeli şekiller, taş üzerine yazmayı kolaylaştırmıştır.
Bu alfabeye ait en önemli örnekler, Moğolistan’da bulunan Orhun Yazıtlarıdır. Bu yazıtlar Bilge Kağan, Kültigin ve Tonyukuk adına dikilmiştir. Yazıtlarda devlet yönetimi, savaşlar, halkın durumu ve Türk milletine verilen öğütler anlatılmaktadır.
Eski Türk alfabesi, Türklerin gelişmiş bir kültüre ve güçlü bir devlet anlayışına sahip olduğunu göstermektedir. Bu yazıtlar sayesinde tarihçiler, Türklerin sosyal yapısı, inançları ve siyasi hayatı hakkında önemli bilgiler edinmiştir.
Türkler zamanla farklı coğrafyalara göç etmiş ve Uygur alfabesi gibi başka yazı sistemleri kullanmaya başlamıştır. Daha sonra Arap alfabesi benimsenmiş, 1928 yılında ise Türkiye’de Latin alfabesine geçilmiştir.
Ancak Eski Türk alfabesi, Türk tarihinin ve kimliğinin en değerli miraslarından biri olarak kabul edilmektedir. Günümüzde bu alfabe, tarihî ve kültürel açıdan büyük bir önem taşımaktadır.