Ben Kuzey. 14 yaşındayım. İlkokul yıllarımdan itibaren çok sayıda şehir hatta ülke değiştirdim. Yaşadığım her şehir ve ülke bana farklı deneyimler kattı. Çok zorlandığım, üzüldüğüm zamanlar da oldu ama her zorluk bana yeni şeyler öğretti. Aynı zamanda farklı kültürler, farklı yaşantılar görmüş olmamında katkısı oldu tabii ki…
Eski ben ile konuşsam, bana en çok ülke değiştirirken neden bu kadar üzüldüğüm için kızardı sanırım. Üzüldün ama bak kısa sürdü sonra mutlu oldun, boşuna üzdün kendini derdi. O zamanlar, gerçek dostlukların hiçbir zaman bitmeyeceğine inanmadığım içinde kızardı sanırım. Yada o zamanlar, kendime şimdi olduğu kadar güvenmediğim, inanmadığım için söylenirdi.
Şimdi bakıyorum kendime, değişmişim. Ama yaşıyarak öğrendim hepsini. İlk Azerbaycan’ a gittiğimiz de evet çok üzüldüm. Arkadaşlarımdan ayrılcağım için üzülmüştüm. Basketbol da orda nasıl devam edeceğim, başarılı olabilecek miyim diye düşünmüştüm. Ama şimdi anladım ki, ben istedikten sonra, çalışıp yılmadıktan sonra heryerde başarılı olabilirim. Gerçek dostlukların hiç bitmediğini de öğrendim. Hala görüşüyorum ilkokul arkadaşlarımla da Bakü’deki arkadaşlarımlada. Temelleri sağlam olan dostluklar hep devam eder. Artık eskiye göre kendime daha çok güveniyorum ve inanıyorum çünkü artık kendimi daha iyi tanıyorum. Duygularımdan, ne istediğimden yada istemediğimden daha çok eminim, daha iyi biliyorum artık.
Eski ben’ e baktığımda, onunla gurur duyuyorum. O yaşlarda alışkanlıklarımızın değişmek zorunda olması zor olsa da her şeyin çok güzel üstesinden geldik. Başardık. Yaşayarak öğrendik herşeyi. Artık çok daha iyi tanıyorum kendimi.