Bugün benim için garip ama heyecanlı bir gündü. Duyguları renkler aracılığıyla görebildiğimi fark ettim. Uyandığımda annemi sarı renkte gördüm. Bu onun mutlu ve enerjik olduğunu gösteriyordu. Dün katıldığı toplantıdan başarılı ayrılmıştı. Büyük ihtimalle bu yüzden bu kadar neşeliydi.
Babam ise maviydi. Adım kadar eminim ki aç olduğu için öyle görünüyordu. Kahvaltıya giderken köpeğim Tonton’u gördüm. Turuncuydu. Kuyruğunu sallayışından ne kadar heyecanlı olduğu belliydi çünkü okula gitmeden önce onu yürüyüşe çıkaracaktım ve ardından ödül mamasını verecektim.
Okula giderken etrafımdaki insanlara daha dikkatli baktım. Komşumuz Ayşe Teyze kapının önündeydi ve mor görünüyordu. Biraz yorgun ama sakindi. Servis şoförü Mehmet Abi yeşildi. Yeşil bana huzur ve sakinliği hatırlattı.
Sınıfa girince en yakın arkadaşım Defne’nin pembe parladığını gördüm. Beni görünce gülümsedi. Demek ki o da mutluydu. Pembe de sarı gibi mutluluğu temsil ediyordu. Öğretmenimiz Ahmet Hoca ise gri görünüyordu. Sınav kâğıtlarını dağıtırken oldukça ciddiydi. Gri renk bana düşünceli ve mesafeli bir ruh hâlini çağrıştırdı.
Teneffüste aynaya baktım. Ben turkuazdım. Hem heyecanlı hem de meraklı hissediyordum. Başta renkleri görmek bana çok garip gelmişti ama artık hoşuma gitmeye başlamıştı. Bugün benim için gerçekten farklı ve rengârenk bir gündü.