Sabah uyandığımda her şey çok normaldi. Kahvaltımı yapıp okula gittim. Dersler her zamanki gibi geçti ancak günün sonunda bir şeyi fark ettim: O gün hiç İngilizce dersi işlememiştik. Öğretmen gelmemiştir diye düşünüp önemsemedim ama bu durum bir hafta boyunca devam etti. Tam bir hafta boyunca bir kez bile İngilizce dersi yapılmadı. Sadece ben değil, herkes bunu fark etmişti. Eve gidince merakıma yenildim ve araştırma yaptım. Gördüklerime inanamadım. O hafta dünya değişmişti.
Artık bütün dünya tek bir dil konuşuyordu ve o dil Türkçeydi. İlk anda mutlu oldum. Sonuçta ana dilim konuşuluyordu fakat biraz düşününce bunun göründüğü kadar iyi olmadığını anladım. Çünkü sadece dil değişmemişti. Dünya tek bir ülke hâline gelmişti. Bu da tek bir yönetim, tek bir başkan demekti.
Daha da garibi, artık farklı kültürler yoktu. Herkes aynı geleneklere, aynı yaşam tarzına sahipti. Farklı ülkeleri gezme heyecanı ortadan kalkmıştı. Yeni tatlar, yeni diller, yeni müzikler yoktu. Bir zamanlar anlaşamayan ülkeler şimdi aynı çatı altında yaşıyordu ama bu da yeni sorunları beraberinde getiriyordu.
Bir başka soru da şuydu: Bu koca dünyanın başkenti hangi şehir olacaktı? Hangi şehir tüm dünyayı temsil edecekti?
O zaman şunu fark ettim: İlk bakışta güzel görünen bazı şeyler, aslında derinlemesine düşününce pek de iyi olmayabiliyor. Çünkü farklılıklar dünyayı renklendirir. Herkes aynı olursa, dünya belki daha düzenli olur ama kesinlikle daha sıradan olur.