O gün sabah her zaman ki gibi annemin ” Oğlum hadi kalk artık biz günü yarıladık sen hala uyuyorsun.” sözleriyle yatağımdan zorsunarak kalkmıştım. O kadar acıkmıştım ki yüzümü yıkar yıkamaz mutfaktan gelen nefis kokunun peşine düştüm. Hızlıca merdivenlerden indim ve mutfağın kapısını açtım fakat gördüğüm şeye inanması güçtü.
Galiba hala uyanamamıştım muhtemelen bu bir rüyaydı ancak bir rüyanın bu kadar gerçek olması neredeyse imkansızdı. Olayı anlamlandıramadığım için kendime bir tokat attım ve sanırım bu bir rüya değildi çünkü attığım tokat canımı acıtmıştı. Muhtemelen o anın şokuyla biraz sert bir tokat atmıştım kendime. Peki ya bu bir rüya değilse annemin ve babamın alnının ortasında neden bir ekran vardı ve o ekranlarda neden sarı renk ile mutlu yazıyordu. Dün geceden bu yana ne değişmiş olabilirdi ki? Ben bu düşüncelere dalmışken babamın seslenmesiyle tekrar kendime geldim. Onlar da bana ne olduğunu anlamamıştı çünkü oldukça düşünceli ve şaşkındım. Annem “Oğlum ne oldu? Neye bu kadar şaşırdın?” diye sorunca ben de “O kadar belli oluyor mu şaşırdığım?” diye karşılık verdim. Verdiğim cevabın ardından hem annem hem de babam gülmeye başladılar. Bu kadar komik olan neydi ki şimdi yanlış bir şey mi yaptım acaba? Oysaki hiç de bu kadar komik olan bir şey yaptığımı düşünmüyordum. Kahkahalarının dur durağı olmadığını anladığımda neye bu kadar güldüklerini sormaya karar verdim. Onlar ise zaten hissettiğim duygunun alnımın ortasında yazdığını ve bunu herkesin çok net bir şekilde görebildiğini söylediler. Bunu duyar duymaz hemen, aynaya bakmak için hiçbir şey söylemeden masadan kalkıp banyoya fırladım. Aynaya baktığımda bir de ne göreyim… Alnımın ortasında mor harflerle şaşkın yazıyordu. İyi de ben bunu sabah yüzümü yıkarken nasıl fark edememiştim. Sanırım daha ayılamadığım için alnımın ortasındaki bu bir anda ortaya çıkan ve hissettiğimiz duyguları farklı renklerle gösteren ekranın farkına varamamıştım.
Mutfağa geri döndüğümde bu alnımızdaki duygularımızı gösteren ekranların nasıl ve ne zaman ortaya çıktığını sordum. Onlar ise bu ekranların aslında doğduğumuz andan itibaren alnımızda olduğunu ancak bu ekranları beynimiz belirli bir olgunluğa geldikten sonra görmeye başladığımızı söylediler. Tabi ki ben hala şok içindeydim çünkü bir anda insanların alnında duygularını yansıtan ekranların olduğunu görmek fazlasıyla garip bir durumdu. Demek ki artık yavaş yavaş olgunlaşıyordum ve büyüyordum. Umarım bu duruma bir an önce alışabilirim.