Bu sabah beni “Günaydın!” diyen bir ses uyandırdı. Bugün diğer günlerden farklıydı. Normalde her sabah, sesini duymaktan sıkıldığım eski bir çalar saatin gürültüsüyle uyanırım. Bunun sebebi ise ailemdeki herkesin ben hâlâ mışıl mışıl uyurken evden çıkmış olmasıdır.
En son annemin, ablamın ya da babamın beni uyandırdığını en az üç yıl önce hatırlıyorum. Açıkçası bu durum benim için biraz üzücü.
Gözlerimi yavaşça açtım ve karşımda ablamı gördüm.
“Günaydın.” diyerek ona cevap verdim.
Etrafıma kısa bir süre baktım. Saat on olmuştu. Oysa çoktan okulda olmam gerekirdi.
Ablama şaşkınlıkla,
“Ne oluyor?” diye sordum.
Ablam gülümseyerek cevap verdi:
“Merak etme, ortada bir sorun yok. Bugün doktor randevun var. Annem de toplantıda olduğu için bir kereliğine ikimizin de okula gitmemesinde sakınca olmadığını söyledi.”
“Tamam.” dedim. “O zaman ben hazırlanayım.”
Ablam aceleyle,
“Çabuk ol, yoksa randevuya yetişemeyeceğiz!” dedi.
Üstümü giyinip ablamın yanına gittim. Hızlıca evden çıktık ve hastaneye doğru yola koyulduk. Doktora vardığımızda kulağımdaki sesler yavaş yavaş boğuklaşmaya başladı. Bir süre sonra ise hiçbir şey duyamaz oldum.
Biraz temiz hava almak için hastanenin bahçesine indim. Tam o sırada yanıma bir köpek geldi. Eğilip başını yavaşça okşamaya başladım.
O anda köpek bana,
“Merhaba.” dedi.
Bir an donup kaldım. Kafam çok karışmıştı. Az önce bir köpek benimle konuşmuştu!
“Bir dakika… Bu gerçekten oldu mu?” diye düşündüm.
Bunu anlamak için bahçedeki diğer hayvanlara da dikkat etmeye başladım. Çok geçmeden fark ettim ki insanların söylediklerini duyamıyordum ama hayvanları anlayabiliyordum.
Tam o sırada arkamdan bir ses duydum:
“Eğer her şeyin eskisi gibi olmasını istiyorsan yarın güneş batarken okul bahçesine git ve şu sözleri söyle:
‘Güneş gerçek ışığını söndürür, yapay ışığıyla ayı ortaya çıkarır.’
Bunları söylediğinde her şey normale dönecek.”
Ertesi gün, sekizinci dersin sonunda bahçeye çıktım. Güneş yavaş yavaş batıyordu. Derin bir nefes alıp o sözleri tekrarladım.
Bir anda kulağımda tanıdık sesler yeniden duyulmaya başladı. İnsanların konuşmalarını tekrar duyabiliyordum.
Her şey eskisi gibi olmuştu.
Ve ben yeniden duyabilmenin mutluluğunu hissettim.