O sabah uyandığımda her şey normaldi. Yavaşça yatağımdan kalktım. Tam o sırada kardeşim odama bir anda girdi. Çok şaşırtıcı değildi doğrusu, daha yeni koşmaya başlamıştı ve evde durmadan koşuyordu. Bana bir şeyler demeye çalıştı ama sadece ağzı oynuyordu.
“Efendim, Sena?” Yine ağzı oynuyor ama hiç ses çıkmıyordu. Benimle dalga geçtiğini düşünüp mutfağa gittim.
Annem kahvaltıyı hazırlıyordu. Bana gülümsedi ve bir şey söyledi ama ben duyamadım. Neler oluyordu? Arkadan farklı bir ses geldi, tanımadığım bir ses. Kedim Pamuk bana bakıyordu. Normalde böyle yaptığında dolu dolu gözlerle miyavlar, sonra da dönüp giderdi. Bu sefer farklıydı, ne dediğini kelime kelimesine anlayabiliyordum.
“Sahip, bana yemek koy lütfen.”
Kimsenin sesini duyamıyor ama hayvanların ne dediğini anlayabiliyordum. Şaşkınlıktan dut yemiş bülbüle dönmüştüm. Annemin meraklı gözlerle bana baktığını görünce ona insanların ne söylediğini duymadığımı ama kedimin ne dediğini anladığımı söyledim. O da çok şaşırmıştı. Bir parça kağıt aldı ve yazdı:
“Seni hemen acile götürüyoruz.”
Acaba beni neler bekliyordu…