Normal bir gündü. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte uyandım. Annem çoktan uyanmış, bize kahvaltı hazırlıyordu. Sofraya oturdum ve yemeği bekledim ama bir şeyler ters gidiyordu. Annemin anlattıkları bir anda kesiliverdi. Ama evcil hayvanım Kara’yı duyabiliyordum.
Annemle konuşmaya çalıştım ama miyavlıyordum. O zaman bunun sebebinin ne olduğunu anladım. Dün okul çıkışı “Keşke insanların gürültüsünü bırakıp hayvanların diline geçsem.” demiştim. Ama iletişimin bir yolu daha vardı. Yazı. Hemen önüme bir kâğıt çektim ve yazmaya başladım. Annem ne yazdığımı merak edip yanıma geldi. Ne yazdığımı okuduğunda çok şaşırdı ve hemen okula gelemeyeceğimi müdüre söyledi. Çünkü notta şöyle yazıyordu: “Anne, ben senin ne dediğini anlamıyorum. Ben sadece Kara’yı anlıyorum. Bana yazarak cevap ver ve lütfen okula gitmeyeyim.” Annem bunun üzerine beni ikiletmedi.
O gün daha ne kadar normal dışı geçecek diye düşünürken annemin karşısında bir kediye dönüştüm. Hayatım acaba artık böyle mi geçecekti? Ama bir çare buldu annem. Ben Allah’tan beni tekrar insan yapmasını isteyecektim. Ama annem benim karşımda bir kediye dönüştü. Kedim Kara ise bir insana dönüştü. Artık insanlarla evcil hayvanlar yer değiştiriyordu. Annemle çok korkmuştuk ama Kara bize bir yatak ve mama verdi.
Tam uyudum, bir ses beni tekrar uyandırdı. İnsan hâlime geri dönmüştüm. O zaman anladım ki bu bir rüyaymış. Anneme anlattığımda aynı rüyayı gördüğümüz ortaya çıktı. Bu hissettiklerimiz rüya olamayacak kadar gerçekçiydi.