Benim adım Malfadi. On beş yaşındayım ve Afrika’nın küçük bir köyünde yaşıyorum. Burada sabahlar çok erken başlar. Güneş daha ufukta görünmeden gözlerimi açarım. Bazen açlıktan midem öyle çok ağrır ki zaten uyuyamam. Evimizde her zaman yiyecek bulunmaz, bu yüzden günlerimin çoğu kahvaltısız başlar.
Annem beni su getirmem için uyandırır. Köyümüzde temiz suya ulaşmak kolay değildir. En yakın kuyuya gidip gelmek saatler sürer. Elimdeki ağır bidonla o yolu yürümek beni çok yorar ama başka çarem yoktur. Su olmadan yemek de olmaz, temizlik de… Bazen yolda diğer çocuklarla karşılaşırız, hepimiz aynı yükü taşırız.
Kuyuya gidip geldiğimde artık okula yetişmek çok zor olur. Okula gitmeyi çok istiyorum çünkü öğretmenim bana büyüyünce doktor olabileceğimi söylemişti. Ama çoğu zaman açlık yüzünden dikkatimi toplamakta zorlanıyorum. Karnım sürekli guruldarken tahtadaki yazıları anlamaya çalışmak gerçekten güç. Bazı günler ise hiç gidemiyorum; anneme yardım etmek zorunda kalıyorum.
Öğle vakti güneş o kadar yakıcı olur ki başım döner. Çoğu zaman hâlâ bir şey yememiş olurum. Eğer şanslıysam köyümüze gelen yardım kuruluşları bir kap yemek dağıtır. Pirinç, fasulye ya da mısır lapası. ne olursa olsun benim için bir şölen gibidir. Çünkü bu yemek bazen gün içinde yediğim tek öğün olur.
Akşamüstü eve döndüğümde kardeşlerim beni bekler. Annem o gün bulabildiği yiyeceği bize paylaştırır ama bazen hiçbir şey olmaz. Böyle günlerde kardeşlerimin ağladığını duymak içimi parçalar. Onları sakinleştirmeye çalışırım ama bazen ben de sessizce ağlarım.
Gece olduğunda yıldızlara bakarım. Gökyüzünde parlayan her yıldız, sanki bana umut verirmiş gibi gelir. Bir gün doyarak uyuduğum, okula düzenli gidebildiğim ve kardeşlerimin açlıktan korkmadığı bir hayat hayal ederim. Belkide bir gün bu hayal gerçek olur.