Anılarım

O gün uyandığımda tuhaf bir ses duydum. Hemen mutfağa koşup camdan, sesin geldiği yöne baktım. Arkadaşım Deniz “Herkes isterse bir anısını nesneye dönüştürebiliyormuş. Akşama kadar seçip imzanızla beraber bir zarfa koyun ve en yakın postaneye götürün.” diye seslendi. Annem, Antalya’da gittiğimiz oteli bir saate; babam ise İsviçre’deki Alp Dağları’nda gezinmeye gittiğimiz günü, her yerde taşıyabileceği minik bir anahtarlığa dönüştürmeye karar verdi. O sırada aklıma Fransa’da gittiğimiz Disneyland geldi. Bunu, koleksiyonunu yaptığım kar kürelerine dönüştürebilirdim. Hemen imzamla beraber en yakın postaneye götürüp teslim ettim. Evde biraz ders çalıştıktan sonra kapı çaldı. Gelen postacıydı. Heyecanlı bir şekilde paketi açtım. Anahtarlık ve saat çok ilgi çekiciydi. Sıra bana gelince gördüklerime şok oldum. O gün yapmayı en sevdiğim aktivite olan hızlı trende çekindiğim fotoğraf, inanılmaz bir kar küresi hâline gelmişti. Hemen diğer kar kürelerinin yanına koydum. Artık anılarım, en sevdiğim kar kürelerinin arasında yerini almıştı.