Bir gün annemle birlikte buz patenine gitmiştik. Annem, buz pateninde benimle eğlenmek için elinden gelen her şeyi yapmıştı. O an çok mutlu olmuştum. Bu yüzden bu anımı unutulmaz bir eşyaya dönüştürmek isterdim. Hani içinde güzel bir manzara olan, sallandığında kar yağan cam küreler vardır ya, işte tam da onun içine bu anımı koymak isterdim.
O kar küresini odamda, yatağımın ucuna koyardım. Gece uyumadan önce ışıklarını izler, sabah uyandığımda ilk onu görerek güne başlardım. Böylece annemle yaşadığım o güzel an her zaman benimle olurdu.
Zaten annelerle geçen her an bir nesneye dönüşmez mi? Suluğumuza ılık koyduğu su, yazın birlikte yapılan su savaşları, odamızdaki peluşlar ve yastıklar… Hepsi bir gün bir oyunun, bir gülüşün parçası olmuştur. Aslında baktığımız her eşyada annemizle yaşadığımız bir anı saklıdır.
Ben bu yazıda sizlere kar küresini anlattım. Anneleri anlatacak daha çok anımız, anılarımızı benzetebileceğimiz daha birçok nesnemiz olsun. Anılarımız hiç bitmesin.