Merhaba, ben Mehmet Akif. Bir şeyler üzerine çok düşünürüm. Olmazsa pes etmem, ta ki bu güne kadar. Çok büyük bir proje üzerinde çalışıyorum. 6 yıl oldu ve yapamadıklarımı sayarsak 3 yıl daha ekleniyor. Bu proje hırsıza tuzak ama olmuyor. Hırsız nereden girerse girsin, direkt işi bitiyor. O kadar çok kodlama var ki o yüzden 6 yıl zaten. 7. yıla girmek üzereyim ve bir anda pat!!! Makineden alevler çıkıyor çünkü makinaya yıldırım düştü. Makinaya su tutsam bozulacak, tutmasam patlayacak. Ben de onu dışarıya attım ve sonunda pes ettim. Bundan sonra bir daha proje yapmayacaktım. Ta ki 1 ay sonra anneannemlere gitmiştim. Anneannem bana dedi ki: “Bana kalsa pes etmem. Çalışmana şimşek çaktıysa o zaman malzemeyi bakır yerine paladyumdan denemelisin. Sonuçta o, daha iyi yıldırımı önler, aleve çok dayanıklıdır, aynı zamanda suya da. Bence dediğimi yap ama sen bilirsin.” dedi. Anneannem içime bir hırs düşürdü ve bir daha uğraştım. Bu uğraş tam 10 yıl sürdü ama değdi. Son kodunu da yazdım, artık yılların emeği bitmişti.
İlk hırsız gece geldi. Gelmesinin sebebi, evimdeki 10 milyar altın külçesi vardı, onu çalmaya gelmişti. Kapıyı açtı ve makine hırsızı 120 bin kilometre uzağa fırlattı ve bitti. Neyse, dünya rekorunu kırdım, bu iş burada bitmiştir. Eee, demiştim ki bitmemiş. Genellikle olay aynı olduğu için değiştiriyorum ama bu seferkinde şaşırırsınız. Yaptığım büyük makinayı Türk Hava Yolları, kırdığım dünya rekorunu görmüş ve yeni bir uçak yapmak için beni davet ettiler. Ben de kabul ettim tabii ki. Oraya gittim ve ilk benim karnımı doyurdular, sonra da plana geçtiler. İlk benden parçaları üretmemi istediler. Sonra, bu o kadar zor bir şey değil çünkü benim yaptığım eşya üretme makinası var. Eşyaları ürettikten sonra bana motoru gösterdiler ama bana pek güçlü gelmedi. Bu yüzden onlara dünyanın en güçlü motorunu gösterdim ve motoru beğendiler. Sonra seri üretime geçirdiler. 3 yıl orada o uçağa emek verdim ve uçak bitti. Sonunda rahat bir uyku çekebilirim. Neyse, görüşürüz.