Merhaba benim adım Ela. Bir kardeşim var adı Asya. İkimiz de yapay zekaya meraklıyız. Çok zaman geçti üstünden ama yine de anlatmak istedim. Japonya’da düzenlenen bir yapay zeka kongresine katılmak için projeler yapmıştım. Sonunda onları gönderdim ve davetiye bekliyordum. Davetiye geldi ve onu açtım. Fakat davetsiz bir misafir olduğunu bilmiyordum. Zarfı yırtmaya başladığım an, Asya yanıma koştu. Zarfı açar açmaz gördüğüm ilk kelimeler şunlardı: Sevgili Asya… çok şaşırmıştım. Küçük kardeşim Asya Japonya’ya mı gidiyordu? Daha 5 yaşında! Aklımdan bunlar geçerken annem gelip şunu söyledi : “Evet Ela’ cığım nasıl? gurur duyuyor musun? ”
O an aksine hayal kırıklığı içindeydim ama o an Asya gelip bacaklarıma sarılınca tüm kıskançlığım puf olup gitmişti. Davetiyede 9 Aralık 2040 yazıyordu. İyi de bu yarındı! Annem bu yazıyı ve tarihi görünce tuttuğu gibi çekti Asya’yı kolundan, bavul yapmaya başladılar. Ama asıl soru onunla kim gidecekti? Annemin gitmesi gerekiyordu. Annem ve Asya gittiler.
Asya bana gelince şöyle dedi: “Çok fazla insan vardı. Bir o kadar da icat. Bir yarışma yapıldı ama ben kazanamadım, olsun.” Bunu duyunca ben de içimden : ” Umarım bir gün ben de giderim” dedim.