Gözlerime vuran güneş ışığıyla uyandım. Uyandığım gibi yatağımdan fırladım ve üstümü giymeye başladım. Bugün büyük gündü , aylardır çalıştığım sırıkla atlama seçmelerinin olduğu gündü. Eğer seçmelerim iyi geçerse Türkiye milli takımına katılabilecek ve hayalimi gerçekleştirebilecektim. Son birkaç aydır her gün antrenman yapıyordum ve başarabileceğimi biliyordum. Birazcık şansa ihtiyacım vardı sadece. Üstümü giydikten sonra ailemle kahvaltı yaptım. Seçmelerin başlamasına biraz daha vardı , o yüzden bir süre daha evdeyim. Bu süreyi değerlendirmek için ve biraz stres atmak için beni rahatlatan aktiviteler yaptım. O sırada içeriden annemin sesini duydum. Bana “Can , gitme vakti geldi.” diye seslendi. Arabaya bindik ve heyecanlı şekilde seçmelere doğru yola koyulduk.
Stresli bir yolculuktan sonra seçmelerin düzenlendiği yere ulaştık. Daha başlamasına yarım saat vardı. Tahmin edebileceğiniz gibi açık havada düzenleniyordu. Beklerken biraz ısınmaya karar verdim ve esneme hareketleri yapmaya başladım. O sırada diğer yarışmacılar da gelmeye başladı. Herkes benim gibi çok heyecanlı görünüyordu. Sonuçta milli takıma girebilmek kolay bir şey değildi. Beklerken yarışmacılardan biri yanıma yaklaştı. Çok samimi ve sıcak birine benziyordu. Bana “Esneme hareketlerinde sana katılabilir miyim?” diye sordu. Bende “Tabii ki , buyur.” dedim. Birlikte esnerken heyecanımızı azaltmak ve biraz kafamızı dağıtmak için sohbet ettik. Çocuğun adı Onattı. O da benim gibi çocukluğundan beri bu takıma girebilmeyi hayal ediyordu. Konuştukça gerçekten çok ortak yönümüz olduğunu fark ettim. Belli bir süre sonra , yarışmaya yaklaşık on dakika kala görevliler gelip ben ve Onat dahil tüm yarışmacılara bir numara verdiler. Bu çıkış sıramızı belirleyecekti. Sonra insanları çağırmaya başladılar ve sıra eninde sonunda bana geldi. O sırada aklıma olumsuz düşünceler gelmeye başladı. “Ya başaramazsam!” diye düşündüm. Onat bu panik halimi fark etmiş olacak ki bana baktı ve yeterince emek verdiğimi , başarabileceğimi söyledi. Sırığımı aldım , kendimi hazırladım , derin bir nefes aldım ve koşup atladım. Havada geçen zaman daha önce hiç bu kadar fazla hissettirmemişti ama düştüğüm anda anladım , başarmıştım. Kendimden emin olmama rağmen stresli geçen bir bekleyişten sonra jüriler açıkladı ve takıma seçildiğim kesinleşti. Sevinçten havalara uçtum ve ailemin yanına döndüm.
Arabayla eve giderken heyecandan Onat’ı unuttuğumu fark ettim ama sorun yoktu. Onun da seçileceğine güvenim tamdı ve onunla milli takımda tekrar karşılaşacaktım. Arabada giderken gerçekten ne kadar büyük bir şey başardığımı düşündüm. Kendi kendime “Ben kendimle gurur duyuyorum.” dedim.