Bir gün Beştepe ve DSİ takımlarının basketbol maçında Barış bana pas attı. Top elime çok sert çarptığı için parmağım çatladı. Keşke top çarpmasaydı ve elim çatlamasaydı ne güzel basket atardım… Neyse oldu bir kere. Bir buçuk ay basketbol oynayamadım. Uzun bir beklemeden sonra basketbola yeniden başladım ve artık daha kötü oynadığımı farkettim. Bunun iki sebebi vardı; birincisi uzun süredir basketbol oynamamamdı. İkincisi ise arkadaşlarımdan ve koçlarımdan uzak kalma ve tekrar maç yapamama korkusu ile daha temkinli oynamamdı. Topu daha temkinli tutuyordum ki aynı şey tekrar başıma gelmesin diye. Boşa dememişler ” sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer” diye.
(Visited 8 times, 1 visits today)