1 Ocak sabahı uyandım. Yeni gün her zamanki gibi başlarken bir anda karşımda kendimi gördüm. Bana dünkü ben olduğunu söyledi. Tabii ki ona hemen inanmadım. Ona bazı sorular sordum. Hepsini bildi. Hatta sadece benim bildiğim soruları bile doğru cevapladı. O zaman ona inanmaya başladım.
Bana bir hafta önceki sınavda bir soruyu fark etmediğimi söyledi. Bunu duyunca çok üzüldüm. Ama sonra bana bazı şeyler için teşekkür etti: Yeni bir oyun indirmeme rağmen derslerime çok çalıştığım için… Teşekkür etmek için de bir teklif sundu. Eğer bugün yarınki sınav için çalışırsam, sınavda bana bazı şeyleri hatırlatacağını söyledi. Ben de kabul ettim.
Saatlerce durmadan çalıştım. Ertesi gün sınavda gerçekten bana hatırlattı. Sonuçta sınavdan tam puan aldım. Çok mutlu olmuştum. Hatta okul birincisi bile oldum.
Ama sürekli böyle hileyle kazanmak doğru gelmemeye başladı. Bu yüzden ona artık gitmesini söyledim. O ise bana kızıyordu:
“Neden şunu yapmadın? Neden bunu yapmadın? Yapacağım demiştin!” diyordu.
Ben de “Bilmiyordum.” diye cevap verdim.
Sonra aklıma bir fikir geldi. Ona, “Sen beni ziyaret ediyorsan dünkü ben olarak geliyorsun. Peki senin de bir dünün yok mu?” dedim. Ne demek istediğimi anlamadı. Ben de açıkladım:
“Eğer sen sürekli dünden geliyorsan, bu döngü hiç bitmez. Ama geri dönersen her şey normale döner.”
Bir an durdu, düşündü ve sonunda geri dönmeyi başardı. O gittiğinde içimde bir rahatlama hissettim. Artık başarılarımın gerçekten bana ait olduğunu biliyordum.