Ben ve Tavşanım

Bir sabah erkenden uyandım. Okula gitmek için hazırlanırken tavşanım yanıma geldi ve bir anda,
“Beni de okula götür!” diye tutturmaya başladı.
Buna çok şaşırdım. Tavşanım konuşuyordu!
Onu çantama koydum ve “Acaba diğer hayvanlar da konuşuyor mu?” diye merak ederek yola çıktım. Yolda yürürken bir köpek,
“Su verir misin? Çok susadım,” dedi.
Hemen yandaki markete girip bir şişe su aldım ve köpeğe verdim.
“Teşekkür ederim,” dedi köpek. Yola devam ettim. Okula geldiğimde tavşanları ve tavukları sevdim. İçeri girerken biraz garip hissediyordum. O sırada Best adındaki köpek, “Tasmanı çıkarır mısın?” diye sordu.
Ben de, “Tamam,” dedim ve tasmasını çıkardım.
“Teşekkür ederim,” dedi Best. Sınıftakiler, “Neden Best’in tasmasını çıkardın?” diye sordular.
Ben de, “Çünkü o öyle istedi,” dedim. Hepsi çok şaşırdı: “Bunu nasıl bildin?”
“Çünkü hayvanlarla konuşabiliyorum,” dedim.
Ama çocuklar bana gülmeye başladı. Çok üzüldüm. Ela yanıma gelip, “Üzülme, ben sana inanıyorum,” dedi. Ben de ona teşekkür ettim. Teneffüslerde birlikte oynadık. Tavşanımı ona gösterdim. “Bu çok tatlı bir tavşan!” dedi Ela.
Ben de, “Teşekkür ederim,” dedim ve okul çıkışı eve döndüm. Akşam yemeğinde annemlere olanları anlattım. Annem bana inandı.
Babam da, “Yılda sadece bir kişide bu özellik görülür,” dedi.
Sonra bana sarıldı. O gece yatağıma uzandım, tavşanıma baktım ve “İyi geceler, tavşancık,” dedim.