Heeeyy! Orada mısınız? Merhaba, ben Melis! Burası benim anı dünyam. Size biraz tanıtayım!
Bir tane ev var, gri ve beyaz renkli. İşte o, en yakın arkadaşımın evi! Biz orada her şeyi yapardık: Konuşur, oyun oynar, şarkılar söylerdik. O ev bizim için bir eğlence merkezine dönüşürdü.
Sonra, pembe renkli bir ilkokul hayal edin. Orada ben sürekli gizemler peşinde koşardım. Elimden geldiğince en ilgi çekici gizemi bulmaya çalışırdım. Küçük bir dedektif gibi!
Alışveriş… Annemle alışverişe gitmek en sevdiğim şeylerden biri! Çaktırmayın, her seferinde dünyanın parası kadar şey istiyorum.
Yaz tatillerini de unutmamak lazım! Uzun bir yolculuğun sonunda o güzel oteli görmek, içimi tarifsiz bir heyecanla doldururdu. Ya da yılbaşında evimizde patlatılan konfetiler! O anlar beni gerçekten çok mutlu eder.
Bir de en sevdiğin arkadaşından en çok merak ettiğin hediyeyi almak yok mu? İnsan o an havalara uçar! Peki, siz en yakın arkadaşınıza hiç hediye aldınız mı? Ben aldım! Küçük bir şey bile olsa onları mutlu etmek harika bir his.
Kuzenlerle dışarı çıkıp oyun oynamak da benim için çok özel. Eğer kuzenim gelip “Hadi dışarı çıkalım, oyun oynayalım!” derse dünyalar benim olur.
Ama tabii ki her anımız güzel olmayabilir… Mesela oyuncaklarını odana güzelce yerleştirmişsin ama bir bakıyorsun, hepsi dağılmış! Beni hiç mutlu etmezdi… Küçük bir kardeşe sahip olmak bazen biraz zor olabilir. Hele bir de en sevdiğin eşyana zarar verirse… O zaman gerçekten çok üzülürdüm. Evet, bunların hepsini yaşadım!
Anılar böyle işte, bazıları tatlı bazıları hüzünlü ama hepsi bizim hikâyemizin bir parçası.