7 yaşından beri bu hayali kuruyordum, binicilik olimpiyatlarında dünya rekoru kırmak! Atım Mochi ve öğretmenim Boncuk’la birlikte haftada 5 gün antrenman yapıyorduk. Ülkemde farklı kulüplerdeki yarışmalarda iyi dereceler alarak olimpiyatlarda ülkemizi temsil etmeye hak kazandım. 4 sene boyunca çalıştım ve hiç durmadım.
4 yıl sonra işte o gün gelmişti! Kendimi Fransa’da binicilik olimpiyatlarında buldum. Bu her ne kadar korkutucu gelse de ülkemin desteğini arkamda hissediyordum. Birkaç dakika sonra togumu, çepslerimi ve mahmuzlarımı takmış Mochi’nin üstünde işte o engellerin karşısındaydım. Engeller 150 cm boyunda ve benim yaşımda hiç kimsenin geçmediği kadar yüksekti. İsmim okunduğu anda içimi bir heyecan sardı, herkesten hızlı olmalı ve engelleri kusursuz atlamalıydım. Mochi kendisine ve bana güveniyor gibiydi, herkes tezahürat ediyordu, Mila! Mochi! Mila! Mochi! Kendi kendime içimden o piste çıkıp kendimi göstermeliyim dedim. Düdük çaldığında başladım, 15 engelin üstünden sırasıyla atlamaya başladım. İlk 10 engel bitmişti, son 5 engel en zorları olacaktı, saniyelerle yarışıyordum, bir mucize gerçekleşse dediğim o anda kalan 5 engeli kusuruz bir şekilde atlamıştım. Seyirciler bir anda çoştu ve tezahüratları daha coşkulu söylemeye başladılar! Önce skoruma baktım ve dünya rekoru yazıyordu, gözlerime inanamadım! Başarmıştım! Sonunda hayalimi gerçekleştirdim. Altın madalyamı boynumda taşımak bana çok gurur veriyordu. Bundan sonra Mochi ve ben daha iyisini yapmak için birbirimize ve ülkemize söz vermiştik, bir sonraki olimpiyatlara daha çok çalışmalı ve daha fazla madalya ile ülkemizi gururlandırmalıydık. Çünkü karşımıza çok daha iyi rakipler çıkacaktı.