Bir arkadaşımla anlaşmazlık yaşadığımızda, kimin cevabı doğruysa tartışmayı ona göre sürdürürüz. Örneğin, benim cevabım doğruysa arkadaşım anlayana kadar anlatırım. Eğer anlamazsa farklı bir yöntemle açıklarım, onu da anlamazsa daha ayrıntılı ve daha baskın bir şekilde anlatmaya devam ederim. Arkadaşım sonunda anlarsa, onu büyük bir alkış ve yüksek bir ses tonuyla kutlarım.
Eğer ben anlamazsam, arkadaşım da benim yaptığım gibi anlatır. Yine anlamazsam tekrar anlatır, hâlâ anlayamazsam bu sefer “boş ver” der. Aradan biraz zaman geçtikten sonra ise çoğu zaman kendi kendime anlarım. Bu durum kişiye göre değişir: Bazıları gerçekten anlamaz, bazıları “anladım” deyip aslında anlamaz, bazıları “anlamadım” deyip aslında anlar, bazıları da gerçekten anlar.
Eğer başka bir arkadaşım anlattığımı anlamazsa aynı taktiği ona da uygularım. İlk anlatışımda anlarsa ona bir örnek veririm ve cevaplamasını isterim. Eğer cevaplayabilirse gerçekten anladığını düşünür ve onu kendi hâline bırakırım. Cevaplayamazsa tekrar tekrar anlatır ve anlamasını sağlarım. Bazı arkadaşlarım ise anlattığımı anladıkları hâlde bana karşı çıkar. Bu durumda cevabımı savunurum; sonunda benim cevabımı kabul ederler ve anlaşmazlığımız sona erer.