(Hikaye azıcık korku dolu. Dikkat edin.)
Bir gün güneş sarı değildi. O gün güneş kırmızıydı. Her şey o tuhaf ışığın pencerelerden içeri dolduğu anda başladı.
O gün hiç kimse dışarı çıkamadı. Çünkü dışarı çıkan bir adam onları yakıp sadece derileri kalıyordu. O gün hiç kimse cesaret edemedi. En güçlü erkekler bile. O gün Elif sokağa çıktığında o adama sanki bir şimşek gibi çarpmıştı. O günden sonraki gün Güneş yine kırmızıydı. Ama öyle değildi. O adam Güneş’in üstünde bayılacak kadar dövüldü. Onun kanları Güneş’i boyuyordu. Elif bir çırpıda atladı Güneş’in yanındaydı. O adama yardım etti. Öbürleri Elif’in bir bakışı ile kaçtı. Sonra Elif o adama ismini sordu. İsmi Ahmet’ti, Ahmet ile Elif artık en yakın arkadaşlardı.
Ama hikaye burada bitmiyordu. Artık her Güneş kırmızı olduğunda herkes Elif ile Ahmet’in arkasına geçiyordu. Onlar sadece bir insan değildi. Onlar halkın gözünde bir kahramandı. Onlar bir kral ve kraliçeydi. İnsanların içindeki iyilik kötü günde çıkar.