Hava iyice kararmıştı.Ben ve iki arkadaşım dışarı çıkmıştık.Kafede biraz oturduktan sonra, eve gitmek için yürümeye başladık.Evlerimiz, birbirimize çok yakındı bu yüzden evlerimize gitmek için her zaman aynı yolu kullanırdık.O gün, her şey normalmiş gibi görünüyordu aslında.Fakat hiç beklemediğimiz bir anda arkamızdan gelen ayak sesleri duyduk.
Çok irkilmiştik.Arkamıza bakmadan yürümeye devam ettik, fakat arkamızdan gelen ses gittikçe artıyordu.Arkadaşlarımla birbirimize baktık ve daha sonra adımlarımızı hızlandırdık.Artık arkamızdan gelen ses o kadar artmıştı ki tüylerimiz diken diken olmuştu.Gözlerimizle birbirimize işaret verdiğimiz an, çok hızlı bir şekilde koşmaya başladık.O hangabede hangi sokağa girdik bilmiyorum.Ama bu sokağı daha önce görmediğimize emindik.Arkamı döndüğümde zaman kapüşonu kapalı olan bir adam da bize doğru koştuğunu gördüm.Arkadaşlarımın enerjisi tükenmişti, çok yavaş koşmaya başladılar.Onları var gücümle çekiştirsem de, bir süre sonra onları çekecek gücüm kalmamıştı.Üstelik adam da bize çok yakındı.Adam önce bir arkadaşımı daha sonra diğer arkadaşımı kolundan tuttu.O an gözüm karardı.Vücudum tir tir titriyordu.Aynı anda çığlığı bastık.Acı içinde bağırdık:”Bırakkk!” diye.Etrafta bizden başka hiç kimse yoktu. Bu yüzden kimse sesimizi duymadı.Arkadaşlarımı, adamın elinden kurtarmaya çalışıyordum.Ama nafileydi.Bu sırada bir araba geldi.Arkadaşlarım bana:”Kaççç, bizi kurtarman lazım; lütfennn!” diyerek bağırdılar.Bu sözün üstüne var gücümle koşmaya başladım.Ve bir evin arkasına saklandım.Kalbim bitmek bilmeyen bir hızla çarpıyordu.Hayatımda hiç bu kadar korktuğum bir an olmamıştı.Duvarın arkasından gizlice adamı izlemeye başladım.Arkadaşlarımı, arabaya bindirdi.Daha sonra ilerlemeye başladı.Sanırım beni bulmak için ilerliyordu.Etrafa baktı fakat beni bulamayınca daha fazla ortalıkta görünmemek için hızla arabasına bindi ve arkadaşlarımı götürdü.
Elimdeki cep telefonuyla olayları çekmeye başladım.Fakat ellerim titriyordu.Bu yüzden video kaymış, görüntü ise pek net değildi.Arabanın plakası da yoktu.Çaresiz bir şekilde, olduğum yere oturup hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.Kendimi biraz olsun toparladım ve daha sonra cebimde duran telefonu çıkarttım. Annem ve babamı aradım fakat gözlerim o kadar dolumştu ki ekranı bulanık görüyordum.Annem ve babam telefonu açar açmaz benim ağlayan sesimi duydu ve paniğe kapıldılar.Onlara gönderdiğim konum ile yanıma geldiler.Anne ve babamın yüzü bembeyaz olmuştu endişelenmekten.Geldikleri zaman,sular seller gibi yere gözyaşlarımın akıyordu.Bana sıkıca sarıldılar ve bana ne olsuğunu sordular.Ancak benim sesim soluğum çıkmıyordu ağlamaktan.Birkaç dakika sonra kendime gelebildim.Ve olan olayları anlatmaya başladım.Ailem dehşet içindeydi aynı zamanda sinirden küplere binmişlerdi.Onlara çektiğim videoyu gösterdim.Görüntü pek de net olmasa bile bu delilin bana işe yarayacağını söyledikleri zaman umutlanmıştım.Kaçırılan arkadaşlarımın ailelerinin, henüz olan olaydan haberi yoktu.Her zaman evlerimize geç geldiğimiz için, aileleri kızlarının bu saatte hala eve gitmemiş olmaları doğal geliyordu.Ailerinin yanlarına gittik ve sakince durumu anlattık. Aileleri ağlamaay başladı.Aynı zmanda sinirden haykırıyorlardı.O an bir saniye bile durmadan karakola gittik.İfadelerimizi verdik.Stresten hiç bir şey düşünemiyordum.Arkadaşlarım neredeydi?Onları bulabilecek miydik?
Aklımda dönen türlü türlü sorularla komiserin bizi çağırmasını bekledik.Daha sonra elimde bulunan videoyu onlara gösterdim. Bu onlar için çok büyük bir kanıtmış.Bunu duyduğum an içim biraz da olsa rahatlamıştı.Çektiğim videodan, arabayla ilgili bilgiler topladılar.Bizlerin evlerimize dağılmamız gerektiğini söylediler.Bunu üstüne ne kadar burada kalmamız için ısrar etsek bile polisler maalesef ki izin vermediler.Kurtarma operasyonu yapılacağı için evlerimize dağılmak zorunda kaldık.Eve geldiğimde ”anahtarı cebimde ararken onları düşünmekten kendimi alıkoyamıyordum.
Aradan yaklaşık 3 saat geçmişti ve sonunda telefon çaldı.Telefondan ilk çıkan ses arkadaşalarımın sesiydi!Sevinçten ne yapacağımı şaşırmıştım.Mutluluk gözyaşlarıylşa beraber arkadaşlarımın gelmesini bekledim.Ve sonunda kapı çaldı gelen kişiler arkadaşlarımdı.Birbirimize sımsıkı sarıldık.O kadar mutluydum ki onlara kavuştuğum için…Polis olan biteni anlattı.Arkadaşlarımı kaçıran adam, fidye istemek için böyle bir şey yapmış.Fakat yarıyolda araba bozulmuş ve bu sırada polisler adamı yakalamış.Alçak adam şuan hapisteymiş.Bunu duyunca o kadar çok rahatladık ki.
Arkadaşlarımle kavuşmanın verdiği huzur ve sevinçle beraber çok güzel vakit geçirdik.Arkadaşlığın önemi de bir kez daha anlamış olduk.Ayrıca adalet yerini bulduğu için de çok mutluyduk.