Hayatımda ilk defa bir moda fuarına çıkıyorum… Hem de İtalya’da! Üstelik etrafa bakınca fark ettim ki… galiba 2050 yılındayım. Ama bu nasıl olur? Şu an bunu düşünemem bile çünkü önümde çok daha önemli bir şey var: modayı izlemem gerekiyor! Kariyerim için!
Etrafıma bakıyorum… Aman Tanrım! Ne kadar güzel kadınlar… Ama asıl dikkatimi çeken şey, üzerlerindeki elbiseler. Büyüleyiciler. Kim dikti bunları? O kişiyle mutlaka tanışmam gerekiyor!
Bir süre sonra moda fuarının ilk kısmı bitti. Hemen terzisini bulup tanışmak istedim. Ama neredeydi? Etraftakilere sormaya çalıştım ama herkes bana garip garip baktı. Sanki saçmalamışım ya da başka bir dil konuşuyormuşum gibi.
İngilizce konuşmaya çalıştım ama yordu beni. Aksanlar birbirine uymuyor, ben anlatıyorum ama onlar anlamıyor. Gerçekten çok zorlandım.
Neyse ki sonunda biri beni anladı. Ona terziyi soracaktım ki… tam o sırada moda fuarının ikinci bölümü başladı.
Ama bu sefer, ilk olarak benim adım söylendi!
“Yok artık, yanlış duymuş olmalıyım.” dedim kendi kendime ve çıkmadım.
Ama ikinci kez ismim anons edilince… herkes bana dönüp alkışlamaya başladı. O an anladım: Bu şov bana aitmiş!
Tam sahneye çıkıp konuşma yapacakken… birdenbire tanıdık bir ses:
“İpeeeek! Kalk artık!”
Zıplayarak uyandım. Annem beni çağırıyordu.