O gün de her zamanki gibi sınavımız vardı. Herkes sınav düzenini almaya başlamıştı, ben ise çoktan aldığım için arkadaşlarımla konuşuyordum. Sınavın ne sınavı olduğunu hatırlayamıyorum ama o günü çok iyi hatırlıyorum.
Sınav başlar başlamaz herkes kalemini hızlıca eline almış ve büyük bir patırtı kopmuştu. Sonrasında ise herkes gülmeye başlamıştı ve ortamda gürültü oluşmuştu. Birkaç dakika sonra gürültü durmuş ve herkes sınavına odaklanmaya başlamıştı ta ki sınıftan biri öksürünceye kadar. O zaman da her zamanki gibi herkes gülmeye başlamıştı, hocalar ise bizi susturmaya çalışıyordu.
Sonrasında biri, sınavını sandalyede sallanırken yaparken bir anda düşmüştü. Ortamda yine büyük bir gürültü kopmuştu. Benim ise dikkatimin dağılmasıyla birlikte sınav süresinin bitmesine 15 dakika kalmıştı. Hocalar yine “şşş” diye susturmaya çalışırken ben hızlıca sınavıma devam ediyordum. Bizimkiler şu an gülmekten sınav yapamıyorken ben hâlâ yapabiliyordum, ama hâlâ bir sürü boş sorum vardı.
O an, bir mucize gerçekleşebileceğini düşünmeye başladım ve “Bir mucize olsa.” dedim. Sonrasında bir anda bir deprem oldu. Hocalar panik olmuş, biz ise daha da panik olmuştuk. Telaşla bizi dışarıya çıkarmaya başladılar ve sınav kaynamıştı. O yüzden sınavı başka bir gün yapmaya karar verdiler, diye düşünmüştüm ama meğerse o sınav bir daha asla olmayacakmış.