Günlerden bir gün, en yakın arkadaşım bende yatıya kalmaya gelmişti. Okuldan sonra markete uğrayıp eve geçtik. Annemin bizim için hazırladığı yemeği yedik, ardından marketten aldığımız atıştırmalıkları açtık. Odama geçip televizyondan bir Noel filmi açtık. Açıkçası ikimizin de şimdiye kadar izlediği en iyi Noel filmiydi, efektleri gerçekten çok gerçekçi ve oldukça özenliydi.
Gece yarısını geçince uyumaya karar verdik çünkü cumartesi günü ikimizin de antrenmanı vardı. Sabah uyandık ve her şey, o tuhaf ışığın pencereden içeri dolduğu anda başladı. Bir anda başımızın döndüğünü hissettik ve ne olduğunu anlayamadan kendimizi karlı bir yerin ortasında bulduk.
Bir anlığına bunun bir rüya olduğunu düşündük çünkü belimize kadar gelen karın içinde yazlık pijamalarla duruyorduk ama üşümüyorduk. Sanki içimizi ısıtan bir ruh vardı… Noel ruhu! Havada geyikler uçuyor, yerde ise elfler büyük bir uyum içinde çalışıyordu. Her yer ışıklarla doluydu; adeta yıldızları andırıyorlardı.
Bu küçük kasabada hiç bu kadar yoğun bir neşe duygusu olacağını beklemiyordum. Elbette amaçları neşe dağıtmaktı ama yine de ilk kez yabancı olduğum bir yeri evim gibi hissetmiştim. Bir süre kasabada gezdikten sonra Noel Baba’nın atölyesiyle karşılaştık ve gözlerimiz kamaştı. Burası adeta bir filmden fırlamış gibiydi.
Hemen içeri girdik ve karşımızda Noel Baba’nın ta kendisi duruyordu; heyecandan dilimizi yutacak gibi olduk. Noel Baba bize sıcak çikolata verdi ve sonunda kendimize geldik. Tüm gün boyunca onunla konuştuk. Bizi atölyesinde büyük bir zevkle ağırlayacağını söyledi ve sonraki bir hafta boyunca atölyede oyuncak yapmayı öğrendik, elflere yardım ettik.
Buraya nasıl geldiğimizi hâlâ bilmiyorum ama hayatımız boyunca geçirdiğimiz en güzel haftaydı.