Bir sabah Ayza uyandığında her şey normal gibiydi. Bir anda kardeşinin içinden gelen sesi duydu: “Umarım çikolatamı bulmaz.” diye düşünmüştü. Ayza gitti ve kardeşinin sakladığı kendi çikolatasını aldı. Kardeşi çok şaşırmıştı. Ayza da şaşkınlıktan battaniyeyi yere attı. Nasıl olurdu? İnsanların aklını okuyabiliyordu.
Önce biraz korktu, annesiyle paylaşması gerektiğini düşündü ama sonra bunun eğlenceli olabileceğini fark etti. Okula gidince arkadaşının içinden “Keşke Ayza benimle aynı grupta olsa.” diye geçtiğini duydu, hemen yanına oturdu ve birlikte çalışmaya başladılar. Derste öğretmen bir soru sordu. Ayza da cevabı öğretmenin aklından duydu ve söyledi. Herkes ona hayranlıkla bakmaya başlamıştı.
Gün boyunca insanların düşüncelerini duymak bazen güzel, bazen de yorucuydu çünkü herkesin içinde farklı duygular vardı. Akşam eve dönünce Ayza bu gücü sadece iyi şeyler için kullanmaya karar verdi çünkü bazen sessiz kalmak daha güzel oluyordu.