Eskiden kendimi pek tanıdığımı düşünmezdim. Daha doğrusu, kim olduğumu ve neyi sevdiğimi hiç sorgulamazdım. Arkadaşlarım ne yaparsa onu yapar, onların sevdiği şeyleri severmiş gibi davranırdım. Bir gün resim dersinde öğretmenimiz hayalimizdeki dünyayı çizmeyi istedi. Herkes futbol sahaları, arabalar ya da bilgisayar oyunları çizerken ben doğayla ilgili bir resim yaptım. Ağaçlar, kuşlar ve küçük bir kulübe… Resmi yaparken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım.
Öğretmenim resmime uzun uzun baktı ve bana doğayı çok dikkatli gözlemlediğimi söyledi. O an içimde bir kıpırtı oldu. Gerçekten de doğada vakit geçirmeyi çok seviyordum ama bunu hiç fark etmemiştim. O günden sonra hafta sonları parkta yürüyüş yapmaya, gördüğüm şeyleri küçük bir deftere yazmaya başladım. Kuş seslerini dinledim, ağaçların yapraklarını inceledim. Kendimle baş başa kaldıkça aslında sakin bir insan olduğumu ve yalnız kalmaktan korkmadığımı anladım.
Başta arkadaşlarım neden bizimle gelmiyorsun diye sordu. Onlara doğayı sevdiğimi söyledim. Önceden olsa utanırdım ama bu kez utanmadım. Çünkü bu bendim.
Geçen gün defterimin ilk sayfasına şunu yazdım: “Bugün kendimle gurur duyuyorum.” Çünkü artık başkası gibi davranmaya çalışmıyorum. Neleri sevdiğimi, nelerde iyi olduğumu yavaş yavaş keşfediyorum. Kendimi tanıdıkça daha mutlu oluyorum. Belki hâlâ öğreneceğim çok şey var ama artık kendi yolumda yürümekten korkmuyorum.